SKOKI PRZEZ PRZESZKODY

 Konkurencja polega na tym, że na parkurze (ogrodzonym placu na świeżym powietrzu lub w hali) ustawia się kilka lub kilkanaście przeszkód, które koń wraz ze swym jeźdźcem musi pokonać w określonej kolejności i czasie, z jak najmniejszą liczbą zrzutek, przypadków nieposłuszeństwa, czyli wyłamań (ominięć przeszkody) i odmów (zatrzymań przed przeszkodą), i upadków. Za każdy błąd koń i jeździec otrzymują punkty karne. Jeśli kilku jeźdźców pokona parkur w regulaminowym czasie, bez żadnego błędu, zarządza się dogrywkę, podczas której przeszkód jest mniej, jednak są one trudniejsze. Zwycięzca dogrywki wygrywa konkurs.Istnieje wiele rodzajów przeszkód, a te najczęściej spotykane to stacjonata, oxer, mur, triplebarre oraz rów z wodą. W zależności od klasy i rodzaju konkursu na parkurze ustawionych jest od 8 do 15 przeszkód. 

UJEŻDŻENIE 

Polega na wykonywaniu określonych figur na czworoboku. Wykonywane figury są wynikiem rozwinięcia naturalnych zdolności ruchowych konia. Znajomość podstaw tej dyscypliny jest konieczna do uprawiania innych rodzajów sportu jeździeckiego takich jak skoki przez przeszkody, jest też jedną z trzech części, jakie obejmuje WKKW.

Ujeżdżenie budzi niekłamany zachwyt u jednych, u innych zaś wywołuje skojarzenia z męczeniem zwierząt. Przeciwnicy tej odmiany jeździectwa muszą jednak przyznać, że żadna z tych wymaganych od konia "sztuczek" nie jest sprzeczna z jego naturą. Przebywające na pastwisku zwierzęta wykonują je "same z siebie" w określonych sytuacjach. Jednakże niewiele koni (a także jeźdźców) może się wykazać takimi uzdolnieniami, by mogły w całości opanować wszystkie ewolucje. Potrzeba do tego ogromnej pilności, talentu i wieloletnich treningów. Do ujeżdżenia doskonałe konie to konie w zasadzie wszystkich nowoczesnych ras gorącokrwistych w tym między innymi: rasy hanowerskiej luzytańskiej, a także lipicany 

   WKKW 

Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego – jeden z najbardziej widowiskowych sportów konnych należący do dyscyplin olimpijskich. Jest wszechstronnym sprawdzianem konia i jeźdźca. Odbywa się w czasie trzech dni podczas których przebiegają trzy próby.

DZIEŃ 1Próba ujeżdżenia, która rozgrywana jest zgodnie z zasadami konkursu ujeżdżenia obowiązującego w danej klasie. 

DZIEŃ 2 Próba wytrzymałości

• kros – rozgrywany w urozmaiconym terenie z przeszkodami stałymi, dystans 4-8 km, w tempie 500 m/min, ale tempo zależy od klasy konursu (np. 4*- 770m/min), na trasie znajduje się 15-40 przeszkód o wysokości do 120 cm (zależy od klasy konkursu), zeskok maksymalnie 200 cm. Przeszkody o dużym stopniu trudności muszą mieć alternatywną możliwość ich pokonania, łatwiejszą ale bardziej czasochłonną.

DZIEŃ 3 Konkurs skoków – rozgrywany na zasadzie konkursu dokładności (w przypadku równej liczby punktów obowiązuje rozgrywka o pierwsze miejsce), przeszkody o wysokości od 100 do 125 cm.Przed każdą z prób przeprowadzana jest kontrola weterynaryjna, jakiekolwiek objawy niedyspozycji konia powodują natychmiastową eliminację z zawodów.  

WOLTYŻERKA 

Woltyżerka to gimnastyka artystyczna na koniu wykonywana przez jednego zawodnika bądź drużynę, składającą się minimalnie z 6 a maksymalnie z 8 osób, na koniu poruszającym się w stępie lub galopie.Nie ma granicy wieku odkąd można trenować. Woltyżerkę można uprawiać nawet po ukończeniu 18. roku życia, następnie można zostać trenerem lub trenerką w zależności od płci.Popularność woltyżerka zawdzięcza skomplikowanym ewolucjom, a także radości dzieci z obcowania z koniem. Dzieci szybko zaprzyjaźniają się ze zwierzęciem i uczą się właściwie z nim postępować.Do woltyżerki potrzebny jest specjalnie wyszkolony koń, zrównoważony i bardzo łagodny, potrafiący poruszać się na lonży równomiernym, spokojnym galopem. Aby zawodnicy mogli wykonać ćwiczenia, koń powinien mieć długi, szeroki i niewrażliwy grzbiet. Na nim kładzie się derkę, specjalną gąbkę, a następnie pas woltyżerski.Zawodnicy wskakują pojedynczo, dwójkami czy nawet trójkami na grzbiet galopującego lub stępującego konia i wykonują ćwiczenia w ramach programu obowiązkowego i dowolnego. 

 RAJDY DŁUGODYSTANSOWE 

rajd konny - stosunkowo młoda, ale odpowiadająca końskiej naturze dyscyplina jeździecka. Konie wraz z jeźdźcami muszą przebyć trasy długości 30, 50, 80, a nawet 100 i więcej kilometrów (do 160). Jeźdźcy podążają do celu zgodnie z wyznaczoną na mapie marszrutą. Po drodze czekają na nich liczne, przeważnie niezapowiedziane punkty kontrolne. Tu lekarz weterynarii mierzy tętno i częstotliwość oddechu konia. Jeśli stwierdzi, że zwierzę jest przemęczone, zarządza dla danej pary przerwę w rajdzie. Jeśli po tej przerwie tętno i oddech nie wrócą do normy, koń i jeździec są wykluczani z dalszego udziału w zawodach. Najodpowiedniejszymi końmi do tej dyscypliny są araby, jak i angloaraby.   WYŚCIGI KONNEW wyścigach biorą głównie udział konie pełnej krwi angielskiej, konie arabskie, quarter horse i wiele innych. Wyścigi konne dzielą się na wyścigi płaskie (bez przeszkód) i wyścigi z przeszkodami. Oprócz wyścigów w galopie organizowane sa także wyścigi kłusaków. Te wyścigi polegają na tym, że konie ścigają się ze sobą w kłusie. Jeśli koń zagalopuje, jest dyskwalifikowanyZawody odbywają się na hipodromach, czyli torach wyścigowych. Koni wyścigowych dosiadają doświadczeni jeźdźcy - dżokeje, którzy muszą być niewysocy i leccy. By wyścigi były sprawiedliwe, przed startem waży się dżokeja z siodłem i jeśli dżokej waży za mało, wkłada się do siodła ciężarki, by wszystkie konie niosły taki sam ciężar.Podczas wyścigów często urządzane są zakłady pieniężne, w których obstawia się m.in. na konia który wygra, na dwa pierwsze miejsca, na trzy pierwsze miejsca i typowania miejsca, które zajmie określony koń.W Polsce wyścigi konne są obecnie rozgrywane w Warszawie, we Wrocławiu i Sopocie. 

REINING

• Roll back — szybkie obrócenie na zadzie po uprzednim zatrzymaniu konia.
• Spin — szybkie obroty konia na tylnej wewnętrznej nodze. Dobrze zrobiony koń nie powinien odrywać nogi od podłoża w czasie wykonywaia spinu. Koń wykonuje 4 obroty w prawo i 4 w lewo - w niektórych schematach 4 i 1/4 w lewo.
• Sliding stop — zatrzymanie konia z galopu, koń powinien pochylić zad, wyciągnąć szyję i prześlizgnąć się na tylnych nogach (im dalej tym lepiej). Właśnie do tej figury reinerzy zakładają swoim wierzchowcom ochraniacze na tylne nogi.
• Koła — wykonywanie idealnie okrągłych kół w galopie. Zawsze wykonuje się 1 małe koło wolne i 2 duże koła szybkie w każdą stronę.
• Lotna zmiana nogi — wykonanie lotnej zmiany nogi na którą koń galopuje, dokładnie w połowie obszaru wyznaczonego do przejazdu.
• Cofanie — cofnięcie konia o minimum 3 metry.

POWOŻENIE

Zasady rozgrywania konkursów powożenia.
Celem współcześnie rozgrywanych konkursów powożenia jest sprawdzenie wartości użytkowej, wytrzymałości, dzielności, temperamentu i charakteru koni. Konkursy te mają również na celu kultywowanie tradycji powożenia jako istotnego elementu kultury narodowej.
Zawody w powożeniu zaprzęgami składają się z trzech konkursów:
Konkurs A – ujeżdżenie
Przedmiotem oceny w Konkursie Ujeżdżenia jest swoboda, regularność chodów, harmonia, impuls, giętkość, lekkość, łatwość ruchu i prawidłowe wygięcie koni w ruchu. Zawodnicy oceniani są za styl, dokładność i ogólną umiejętność powodowania zaprzęgiem, a także za ubiór, stan uprzęży i pojazdu oraz prezencję całego zaprzęgu. Konkurs ten rozgrywany jest na czworoboku o wymiarach 100m x 40 m. Zaprzęg wykonuje określony program składający się z figur w stępie i kłusie.
Konkurs B – maraton
Celem tego konkursu jest sprawdzenie przygotowania koni, ich sprawności, wytrzymałości oraz zręczności powożenia i ogólnych umiejętności zawodnika w obchodzeniu się z końmi. Trasa pełnego maratonu składa się z trzech lub pięciu odcinków i nie przekracza 22 kilometrów.
W ostatnim odcinku E znajduje się od pięciu do ośmiu przeszkód, które zaprzęg pokonuje w dowolnym chodzie. Decyduje szybkość, precyzja i prawidłowość jazdy. W tym konkursie obowiązuje specjalnej konstrukcji bryczka typu „maratonowego”, inna niż w Konkursach A i C.
Konkurs C – zręczność powożenia
Celem tego konkursu jest sprawdzenie kondycji, posłuszeństwa i elastyczności koni po maratonie oraz precyzji powożenia zawodnika. Konkurs rozgrywany jest na placu, gdzie ustawione są przeszkody o ściśle określonych wymiarach. Z tego względu przepisy określają szerokość rozstawu tylnych kół dla każdego rodzaju zaprzęgu. Obowiązuje ten sam pojazd i ubiór zawodnika i luzaków co w konkursie A.
Zwycięzcą zawodów zostaje zawodnik, który w ciągu zazwyczaj trzydniowych zmagań zgromadził najmniejszą ilość punktów karnych.