Za kolebkę sportu konnego i współczesnej sztuki jeździeckiej należy uważać Italię, gdzie w XVI wieku powstał nowy kierunek, twórcą którego był neapolitańczyk Frederico Grisone (1550). W tym też czasie przybył do Italii pierwszy polski hippolog Krzysztof Norwid Dorohostayski (1562 - 1611), autor pracy Hippika to jest o koniu księga.Za przykładem Italii poszły i inne kraje, w których powstały ośrodki jeździeckie.

Właściwym reformatorem ówczesnej sztuki jeździeckiej był sławny jeździec Francuz de la Gueriniere (1773). On również opracował dzieło Ecole de Cawalerie. Z tą chwilą powstała maneżowo-klasyczna szkoła sztuki jeździeckiej.

W drugiej połowie XVIII wieku Francuz - lekarz weterynarii Bourgelot i Niemiec Hunersdorf ogłaszają nowe teorie dotyczące jazdy konnej. Upowszechniają je i szczegółowo rozpracowują z różnymi wynikami doskonali jeźdźcy - Boucher i hr. d'Aure - ujeżdżacz stajni Karola X. Maneżowo-klasyczną sztukę jeździecką rozwinął znakomity jeździec angielski James Fillis (1834 - 1913), która od tej pory uznana została za wyższą szkołę jazdy.
W końcu XIX wieku James Fillis zaczął łączyć jazdę maneżową z jazdą w terenie i ten kierunek przyjęto też w wielu krajach.

Nowoczesną szkołę jazdy stworzył na początku XX wieku Włoch Federico Caprili - instruktor szkoły kawalerii w Pinerolo. Szkołę swą nazwał naturalną. Od tego czasu rozpoczęły się i trwały przez długie lata zaciekłe boje między zwolennikami starej szkoły maneżowej i nowej naturalnej.

W rezultacie powstania nowych kierunków, pierwsze Międzynarodowe Zawody Konne, które odbyły się w Turynie (Italia) w roku 1902, miały już charakter konkursu wielostronnego.
Dyskusje nad sposobem jazdy trwały nadal i w wyniku ich powstały w okresie międzywojennym nowe systemy jazdy i ujeżdżenia konia :

polski - jednolity system wykorzystujący z dużym wyczuciem i umiarem dodatnie cechy szkoły maneżowej, zalety szkoły włoskiej Caprillego oraz doświadczenia własne krajowe;

włoski - stanowiący kontynuację systemu "naturalnego" Caprillego;

francuski - oparty o doświadczenia własne i system "naturalny" Caprillego, mało jednolity;

angielski - odmiana jazdy myśliwskiej w połączeniu z elementami ogólnie stosowanego systemu włoskiego;

hiszpański - stanowiący zmodyfikowaną i wyspecjalizowaną klasyczną szkołę "maneżową", jest to wyodrębniona dyscyplina dzisiejszego sportu konnego uprawianego w znanych europejskich szkołach jazdy w Wiedniu i Saumur we Francji;

niemiecki - wypośrodkowany pomiędzy szkołą "maneżową" a systemem "naturalnym" Caprillego - bardzo starannie opracowany.

Praźródłem sportu konnego w Polsce, tak jak i na całym świecie, były musztra i ćwiczenia wojenne kawalerii.
Jazda polska uważana była do XVIII wieku za najlepszą w Europie. Na sposobach walki i jazdy dawnej kawalerii polskiej wzorowały się kawalerie innych narodów.
W epoce, w której cała Europa zachwycała się szkołą "maneżową", w Polsce szeroko uprawiano jazdę w terenie. Jazda maneżowa bowiem nie odpowiadała charakterowi, usposobieniu i upodobaniom Polaków.

W XVIII i XIX wieku, kiedy jeźdźcy innych państw swobodnie rozwijali u siebie sport konny i sukcesy zapisywali na swój rachunek, jeźdźcy polscy pozbawieni byli możliwości wykazania swoich umiejętności, a jeśli i osiągali sukcesy - zapisywane one były na karty tego czy innego zaborcy; jako przykład niech posłużą sukcesy : Tadeusza Dachowskiego, Bronisława Peretiatkowicza, Karola Rómmla i innych jeźdźców.

Po odzyskaniu niepodległości po pierwszej wojnie światowej jeździectwo nasze zaczęło się rozwijać dynamicznie. Tworzyła się baza dla sportu konnego, armia polska bowiem dysponowała dużą liczbą pułków kawalerii z wyszkolonymi instruktorami w dawnych armiach zaborców. Wśród nich, w szeregach naszej kawalerii, znalazła się duża ilość jeźdźców wysokiej klasy. Z armii austriackiej przybyli oficerowie - uczniowie słynnego instytutu sztuki jeździeckiej w Wiedniu : Adamowicz, Gieszkowski, Kossak, Potem, Brabec, Bzowski i inni, a z rosyjskiej: Sergiusz Zahorski, Leon Kon, Karol Rómmel i inni.

Budowę zrębów współczesnego polskiego sportu konnego rozpoczęto w pułkach kawalerii. Powstały szkoły jeździeckie dla kadr kawalerii w Przemyślu, Tarnowie, Warszawie i w Starej Wsi pod Warszawą. W szkołach tych, oprócz wyszkolenia wojskowego, wprowadzono szkolenie jazdy sportowej.

W jesieni 1920 r. powstaje w Grudziądzu Obóz Szkolenia Kawalerii, który później zostaje zreorganizowany na Centrum Wyszkolenia Kawalerii.
Trzon jeźdźców sportowych tego okresu stanowili oficerowie kawalerii oraz część oficerów artylerii. Jeźdźcy cywilni i amazonki, których było stosunkowo niewiele - ukazali się po raz pierwszy na naszej arenie jeździeckiej dopiero po 1927 r.

Rozwój polskiego jeździectwa zahamował na długie lata wybuch II wojny światowej i okupacja kraju.
Po wojnie odbudowę rozpoczęto, na razie w skromnej skali, już w roku 1946. W zniszczonym wojną i okupacją kraju start był jednak bardzo ciężki. Bazą jeździectwa stały się stadniny i stada ogierów, kawaleria bowiem przestała istnieć. Po kilku latach zaczęły powstawać kluby i sekcje jeździeckie przy różnych organizacjach sportowych.

Obecnie jeździectwo polskie rozwija się coraz pomyślniej, a sekcje i kluby jeździeckie są zrzeszone w Polskim Związku Jeździeckim.