Konie są zwierzętami cichymi i porozumiewają się bezszmerowo: przez mimikę, postawę ciała i ruch. Między sobą rozróżniają się nie tylko po swoim zapachu, ale także po wyglądzie zewnętrznym. Postawa ciała, wygląd sylwetki, a także wyraz oczu pozwalają każdorazowo określić nastrój przeciwnika. W ten sposób konie oceniają również nowicjusza. Dysponują wystarczającą liczbą wyrazistych znaków ostrzegawczych, które rozumie także człowiek; od stulonych uszu, przez przejściowy, imponujący kłus, aż do wysoko odstawionego ogona, co jest już sygnałem do natychmiastowej akcji. 

Gra uszu 

Z uszu można błyskawicznie i bezbłędnie odczytać nastrój konia.  Uszy skierowane do przodu sygnalizują ciekawość bez obawy.  Położenie środkowe uszu z tendencją do przodu wskazuje stan normalny.  Uszy położone w do tyłu są wyraźnym ostrzeżeniem dla dwu- lub czworonożnego przeciwnika.  Żywa gra uszu sygnalizuje na co w danym momencie zwrócona jest uwaga konia.  Uszy sztywne wyrażają uczucia niemiłe oraz strach.  Ciekawostką biologiczną są uszy obwisłe, luźno kołyszące się z góry na dół. 

       Konie są zwierzętami cichymi. Głośno porozumiewają się tylko w momencie wzburzenia.

        Rżenie jest intensywnym apelem dla swoich pobratymców. Ogier rży do klaczy, klacz na swoje źrebię, koń żegna rżeniem towarzysza ze stajni.

        Rżenie odbywa się za pomocą nozdrzy.

        Niektóre konie do powitania używają swego rodzaju bezgłośnego rżenia; inne cichego parskania. Tak reagują też na inne znajome konie, zaufanych ludzi lub wózek z owsem.

       Poruszenie sygnalizowane jest mocnym parskaniem, które przy niedwuznacznym oburzeniu wzrasta do głośnego rżenia.

        Ostry kwik jest dobitnym ostrzeżeniem dla natręta.

        Rzadki, lecz imponujący, podobny do głosu drapieżnika jest ryk walczących ogierów.

        Ciche rżenie i zadowolone parskanie sygnalizują odprężenie i stan zadowolenia.

        Ból wyrażany bywa zwykle rzadko - konie cierpią milcząc...

          Zamiatanie ogonem i grzebanie nogami - koń jest zdenerwowany albo po prostu gryzą go owady 

Parskanie - koń boi się, płoszy

 Ogon wciśnięty miedzy pośladki - zwierzakowi jest zimno lub za chwilę kopnie (!) 

Ogon uniesiony - koń jest podniecony 

"Położone" uszy - koń jest zły, może ugryźć 

Przyspieszone tętno, oddech, chrapanie i pokazywanie białek oczu - objawy lęku   •

  OBCHODZENIE SIĘ Z KONIEM

Obchodzenie się z koniem powinno być łagodne, a jednocześnie stanowcze, gdyż tylko wtedy zwierzę obdarza zaufaniem człowieka, a jednocześnie jest mu posłuszne.   Do konia nie należy podchodzić zbyt raptownie, zwłaszcza z tyłu. Wchodząc do boksu najpierw głosem zwracamy na siebie jego uwagę. Po zbliżeniu się do konia należy poklepać go ręką po szyi lub łopatce i przemawiać łagodnym głosem. Należy pamiętać, że koń niespodziewanie dotknięty z tyłu, może wykonać naturalny ruch samoobrony uderzając kopytem.   Bardzo duże znaczenie w obchodzeniu się z koniem odgrywa głos człowieka. Koń łatwo rozpoznaje głos swojego opiekuna i dobrze odróżnia ton gniewny od łagodnego. Konie zapamiętują nawet brzmienie słów, jak: stój, nastąp, marsz oraz komendy podawane na ujeżdżalni.  

 Mając do czynienia z koniem objawiającym chęć ugryzienia czy kopnięcia nie należy się go bać, lecz stanąć przy nim w sposób uniemożliwiający wykonanie tego zamiaru (np. chwycić za uzdę) i poskromić go podniesionym głosem lub pogrożeniem ręką, unikając w miarę możności uderzenia. Skarcenie powinno być zastosowane w momencie lub zaraz po przewinieniu, gdyż tylko wtedy koń skojarzy przewinienie z otrzymaną karą. Koń ukarany niesłusznie lub dopiero w jakiś czas po przewinieniu nie wie za co był ukarany i zaczyna się bać człowieka, tracąc do niego zaufanie, które potem trudno jest odzyskać. Często przez nieodpowiednie obchodzenie się z koniem, można go tak "zepsuć", że staje się zupełnie nieprzydatny do pracy.  Zwłaszcza konie typu gorącokrwistego, o pobudliwym temperamencie silnej reagują na niewłaściwe postępowanie i łatwiej jest je znarowić.

Za dobrze wykonane polecenie czy to w stajni, czy podczas pracy należy konia zawsze wynagrodzić poklepując i przemawiając łagodnie, dać kostkę cukru lub marchew.   Koń przebywający w stajni powinien mieć zapewniony bezwzględny spokój, zwłaszcza w czasie karmienia, od którego w żadnym wypadku nie powinno się go odrywać.  

 W miarę możności należy unikać prób siły między człowiekiem a koniem. Konie, jak i inne zwierzęta, mogą nie uznawać szczególnego stanowiska człowieka wśród ogółu istot żyjących na świecie. Jesteśmy dla nich przede wszystkim fragmentem ich środowiska, gdzie możemy być uważani za kompanów i "towarzyszy stada". Prawdopodobnie w naturze konia leży, aby z tym ludzkim kompanem zmierzyć się na siłę i podporządkować go sobie. Jest jasne, że koń nas prze- wyższy pod względem siły i wytrzymałości, jeżeli nie użyjemy boleśnie działających technicznych środków pomocniczych. Wówczas koń poddaje się pod wpływem bólu, ale też nic dziwnego, że tracimy jego zaufanie, demonstrując stale naszą wyższość tego rodzaju środkami.