• Stalowe (stal węglowa) - stosowane w najtańszych rowerach rodem z hipermarketu. Cena jest jedyną zaletą, waga i wytrzymałość pozostawiają wiele do życzenia.
• Chromowo-molibdenowe -  dla wielu optymalny surowiec do wyrobu ram. Może nie tak lekki (oczywiście o wiele lżejszy od zwykłej stali węglowej), za to rewelacyjnie tłumi drgania, dzięki dużej odporności na zmęczenie materiału jest też długowieczna, ważną zaletą jest jej duża wytrzymałość.
• Aluminiowe - jest materiałem bardzo miękkim, więc w ramach rowerowych występuje w postaci stopów, z dodatkami między innymi miedzi, krzemu i magnezu. Zaletą ram aluminiowych jest niska waga i rewelacyjna sztywność, zaś wadą... rewelacyjna sztywność: ramy aluminiowe szybciej ulegają zmęczeniu niż ich odpowiedniki, choćby ze stopu Cro-Mo, znacznie trudniej je też naprawić. O ile np. prostowanie ramy chromo-molibdenowej nie sprawia większych problemów, to w przypadku aluminium jest to wielce ryzykowne (większa kruchość). Sztywność ramy aluminiowej powoduje także, iż jazda na niej jest bardziej męcząca, niż np. na Cro-Mo.
• Kompozytowe - najczęściej stosowane jest włókno węglowe i kevlar. Zwolennicy ram kompozytowych zachwycają się ich wytrzymałością i wagą, oraz wielkimi możliwościami fantazji na etapie projektowania - ramy mają czasami wręcz kosmiczne kształty. Ich dodatkową zaletą jest też wyśmienite tłumienie drgań. Wadą - oczywiście cena. Ramy kompozytowe są także bardziej narażone na uderzenia (np. wybicie dziury w ramie przez gałąź drzewa).
• Tytanowe - w czystej formie tytan jest zbyt miękki, by służyć do budowy ram. Dopiero po dodaniu odpowiednich domieszek może tworzyć ramę - marzenie jeśli chodzi o wagę i tłumienie drgań. Wadami są nieco zmniejszona wytrzymałość (w porównaniu do np. ram Cro-Mo) oraz astronomiczna cena.

Do ambitnej jazdy po górach w zupełności wystarcza lekka, dobrze tłumiącą drgania rama Cro-Mo (hardtail), lekki - bardziej turystyczny niż "ścigancki" amortyzator, osprzęt na poziomie LX. Na pewno jednak do jazdy górskiej nie wystarczy rower za np. 499 zł, kupiony w którymś z hipermarketów. To tylko synonimy, ikony roweru górskiego, które z prawdziwym mountbike'iem nie mają wiele wspólnego. Wybierając się na takim pseudo-MTB w góry ryzykujemy w najlepszym wypadku wędrówkę w rowerem na plecach do cywilizacji, oraz zniechęcenie się to tego sportu.